مقصود مجرّد تماس و صرف الفت با ايشان بدون همبستر شدنست و مخفى نباشد كه اين كراهت در حقّ كسى است كه از مباشرت با ايشان تحرّك شهوى پيدا نكند و الّا حرام است . مؤلف گويد : مدرك اين حكم روايات كثيره‌اى است كه در اين باب وارد شده از جمله حديثى كه صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 68 باينشرح نقل نموده محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش و از محمد بن يحيى از احمد بن محمّد جميعا از ابن ابى عمير ، از حمّاد ، از حلبى ، از ابى عبد اللّه عليه السّلام انّه سئل عن رجل يمسّ من المرأة شيئا أيفسد ذلك صومه او ينقضه ؟ فقال : انّ ذلك ليكره للرّجل الشّاب مخافة ان يسبقه المنى . 2 - سرمه كشيدن با دوائى كه در آن مشك يا صبرزرد باشد . مؤلف گويد : دليل كراهت حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 52 به اين شرح نقل نموده : محمّد بن يعقوب ، از محمّد بن يحيى ، از احمد بن محمّد ، از عثمان بن عيسى ، از سماعة بن مهران قال : سئلته عن الكحل للصّائم ، فقال : اذا كان كحلا ليس فيه مسك و ليس له طعم فى الحلق فلا بأس به . قوله : او صبر : كلمه صبر بكسر باء و هيچگاه به سكون قرائت نشود مگر در ضرورت شعرى و آن داروئى تلخ و جامد است كه از عصاره گياهى شبيه سوسن اخذ مىشود و رنگ آن بين سرخ و زرد است و داراى